ماه من ..

آن روز با تو بودم ..

امروز بی تو ..

آن روز که با تو بودم ..

بی تو بودم ..

امروز که بی توام ..

با تو .. .

 

 

 

 

بگذار سپيده سر زند
چه باک که من بميرم و شبنم فروخشکد
و شبگير خاموش شود و شباهنگ گنگ گردد .
و مهتاب رنگ بازد و ستاره ي سحري بازگردد .
 راه کهکشان بسته شود ...
بگذار سپيده سر زند و پروانه به سوي آفتاب پر کشد .

                                                                                          خداحافظ تنها دلیل زندگیم

 میان کوچه می پیچد صدای پای دلتنگی
به جانم می زند آتش غم شبهای دلتنگی
چنان وامانده ام در خود که از من می گریزد غم
منم تصویر تنهایی منم معنای دلتنگی
چه می پرسی زحال من؟ که من تفسیر اندوهم
سرم ماوای سوداها دلم صحرای دلتنگی
در آن ساعت که چشمانت به خوابی خوش فرو رفت
میان کوچه های شب شدم همپای دلتنگی
شبی تا صبح با یادت نهانی اشک باریدم
صفایی کرده ام در آن شب زیبای دلتنگی

آن سيه دست، سيه داس، سيه دل که تو راچو گلي با ريشه
از زمين دل من کند و ربود
نيمي از روح مرا با خود برد
نشد اين خاک بهم ريخته هموار هنوز
ساقه اي بودم پيچيده بر آن قامت مهر
ناتوان...نازک...ترد
تندبادي برخاست ، تکيه گاهم افتاد، برگها يم پژمرد
روزها طي شد،از تنها يي مالامال
شب همه غربت و تاريکي و غم بود و خيال
همه شب چهره ي لرزان تو بود، کز فراسوي سپهر
گرم مي آمد در اينه اشک فرود
نقش روي تو در اين چشمه ، پديدار هنوز
تو گذشتي و شب و روز گذشت
آن زمان ها به اميدي که تو برخواهي گشت
پاي هر پنجره مات
مي نشستم به تماشا، تنها
گاه بر پرده ي ابر، گاه در روزن ماه
دورتا دورترين جاها مي رفت نگاه
باز مي گشتم تنها،هيهات
چشمها دوخته ام بر در و ديوار هنوز
دوستت دارم بسيار هنوز

 

 

از زندگی از این همه تکرار خسته ام

از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

امشب دگر ، ز، هر که و هر کار خسته ام

دل خسته سوی خانه ، تن خسته می کشم

دیگر از این حصار دل آزار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام

تنها و دل گرفته بی زار و بی امید

از حال من مپرس که بسیار خسته ام

زمزمه های دلتنگیم

اي اشك جاري شو و دنيا را با همه ي زيبايي هاي آن در ميان گير . من تو را كه به فرمان دل هاي سوزناك خود فرو مي ريزي دوست دارم ... تو را كه بر غم ها غصه ها و دردها و رنج ها و آلام بي انتهايم مرهم مي گذاري مي ستايم 
من دل عاشق پيشه خود را فقط به تو سپردم .من فقط در دوري توست كه با گوهر اشك خود  غبار غم از دل مي شويم . قلب من نخستين بار در دست تو به تپش افتاد ولي اينك از فشار اندوه و درد  كم كم از حركت باز مي ايستد و ديگر در درياي خون غوطه نمي خورد .
 
اي اشك سوزان ..

آتشين تر از انچه هستي فرو ريز . من سرشكي را كه چون دلي بي محبت سرد باشد دوست ندارم . جاري شو از بالين من تا كنار افق و دريايي گرم و سوزان بگستران . مي خواهم آن گاه كه حرارت زندگي از بدنم زايل مي شود  .. ان گاه كه جسد سردم را به آغوش بي روح خاك مي سپارند دل را به دست تو دهم تا آن را با خود بدان نقطه ي سربلند افق ببري و به دست نسيم خوشبو و دلپذير كه جان را نوازش مي دهد و دل را به ستايش واميدارد بسپاري تا به آسمانش ببرد و شايد پس از من دمي از اندوه و غم رهايي يابد ... تو را به حدي دوست دارم كه تنها ذكر نامت كافيست كه سيل سرشك از ديدگانم جاري سازد . بي آنكه بخواهم مجنون من باشي ليلي وفادار تو خواهم بود . بي آنكه آرزو كنم در غم من اشك بريزي آرزومندانه از غم تو خواهم مرد ..!
 
 
رخ ز ديده نگاشته به سرشك                وان سرشكش برنگ تازه سرشك
 
 
دلم مي خواهد دفتر دلتنگيم را باز كنم و از شب سرد و ساكتم حرفها بگويم . دلم مي خواهد همه بدانند اميدم هم بداند كه آهنگ عبور را با تمام وجودم احساس مي كنم و اشك هاي ندامتگرم را سرازير مي كنم . چه بگويم از هزاران اميد سبزي كه در خانه ي دلم ويران مي شوند ؟ چه بگويم از شب هاي منحوسي كه سپيده خاموش را فرياد مي زنند؟ هنگام پرواز است ولي نمي دانم حالا چرا؟!! بال هايم مي سوزند بال هاي بي عروجم .
پروردگارا .. اكنون با تو سخن مي گويم . مگذار كه در التهاب عشق بسوزم . مي دانم كه عشق كار كسي است كه صبروياراي آن را دارد و من همانم كه عشقم به او پاياني ندارد
 
پروردگارا .. ميدانم كه مي داني او در كتاب عشقم معماست !! ميدانم كه مي داني بالاتراز كلمه ي زيباست !! ميدانم كه مي داني در دنياي خلوت وجودم فقط خيال او لبخند مي زند و تنها ياد او حماسه ي تنهاييم است .
 
پروردگارا .. از من نخواه كه به او نينديشم و خود را در آتش ياد او نسوزانم چرا كه مي خواهم در لحظات تنهاييم به ياد او فرياد بزنم و چشمه خشك وجودم را به فوران در اورم و اشك هايم را به ياد او سرازير كنم . مي خوانمش با ذره ذره وجودم ... مي خوانمش با تمام احساسم . او را همچون خون در رگ هايم جاري مي سازم . كاش مي توانستم چشم هايم را تهديد كنم تا ديگر اشك حسرت نبارد . كاش مي توانستم اين عشق را فراموش كنم اما نمي توانم . مي داني كه عشقم با ترس و لرز شروع شد . مي دانم كه ميداني عشقم حسرت نيست .
 
پروردگارا .. دل تنگم فغان سر مي دهد بي او چه كنم . او را از من مگير كه از بي خبري او می میرم . وای ای انتظار آخرمرا از پا در مي آوري چگونه جلوي تو را بگيرم .
انتظار چشم دوختن به يك جاده بي انتها نيست . انتظار باوريست شورآور و شوريست در باور . انتظار يعني تمنايي با شوق در آميخته .انتظار يعني جستجو يعني منتظر او
 
ندهم دل به دست تو ندهم                         گر به تو دل دهم ز تو نرهم

 

يه دنيا تشنگی تو عمق چشمامه
 
ببين امشب قصاص از اشك می گيرم
 
ببين می مونم امشب تا سحر يا نه
 
دوباره مثل هر شب ساده می ميرم

يه بغض مرده رو لبهام ماسيده
 
نميشه اسمتو آروم بشمارم
 
ببين از بس دلم با خاك خوابيده
 
شبيه مرده های زير آوارم

كجا بايد تو رو پيدا كنم امشب
 
كدوم سقفه كه مال هردومون باشه
 
نمی بينی چقدر از هم جدا مونديم
 
كدوم روزه كه تو آغوش شب جاشه

بيا دستامو از اين فاصله بردار
 
بذار باور كنم احساس بارونو
 
هميشه بايد از آخر كسی باشه
 
که لمسش تر کنه چشم پشیمونو...

 

 

                                                   تقدیم به محمدم

با یه بوس کوچولو تقدیم به سپید عزیزم

تقدیم به کسی که دلم برای مهربونیاش خیلی تنگه

 

            خوب میدانم بی تو غریبم

            روزها چه بی خبر می گذرند

           گویی به من به تو و به خاطره هایمان اعتنایی نمی کنند!

           بدون تو از خزان می نویسم

            وتوی گلدانهای دلم

             آرزوهای همیشه کال را می نشانم

               خوب می دانم بدون تو کسی حال دفترم را جویا نمی شود

              و از میان دریای نگاهم رد نمی شود

             خوب می دانم کسی مثل تو به قاصدکهای خیالم سلام نمی کند

                کاش می توانستم قشنگ ترین تک بیتی ها را برایت بنویسم

                کاش می توانستم لحظه های شاعرانه ام را برایت قاب کنم

                 من به اندازه بی کرانگی آسمانها به مهربانیت معتعقدم

                                                                   معتقد...

 

اگر نفس هایم هنوز هق هق را نوازش نمیکند دلیل بر نشکستن بغض زخمی سینه ام نیست .... قرارم در هجوم بی قراری شکست....تاب ماندن و توان بودن در خود نمی یابم....التهاب پنجره فریاد میزند دوری ات را ....نگاهم سوخت از بس که شعله شد شبهای بی فانوس نبودنت را ....لالایی مهتاب مرثیه ی مرگ را نجوا میکند....ستاره ها نفس بریده اند و رنگ باخته اند در این ترانه ی عاشقانه....شعله ی نیمه جان شمع پر میدهد پروانه ی سوخته ی نگاهم را تا معبد حضور تو.....و تن تب دار آسمان تلخ ترین خاطره های نگاه غریبش را بدرقه ی راهم میکند.... آه...که چه سخت است نبودنت و در این نبودن ماندن....

 

نگاه كن من چه بي پروا، چه بي پروا
به مرز قصه هاي كهنه مي تازم
نگاه كن با چه سرسختي تو اين سرما
براي عشق يه فصل تازه مي سازم

يه فصل پاك، يه فصل امن و بي وحشت
براي تو كه يك گلبرگ زودرنجي
يه فصل گرم و راحت زير پوست من
براي تو كه باارزش ترين گنجي

نگاه كن من به عشق تو چه ليلا وار
تن يخ بسته ي پروازو مي بوسم
بيا گرم كن منو با سرخي رگ هات
من اون رگ هاي پر آوازو مي بوسم

تو رو مي بوسم اي پاكيزه ي عريان
تو روپاكيزه مثل مخمل قرآن
طلوع كن من حرارت از تو مي گيرم
ظهور كن من شهامت از تو مي گيرم

بيا ، هيچ كس مثل من و تو عاشق نيست
مثل ما عاشق و همسايه و همدم
بيا ، از شيشه ي سخت و بلند عشق
مثل ارابه ي نور رد بشيم با هم

نگاه كن ، من چه شبنم وار، چه شبنم وار
به استقبال دستاي خزون مي رم
هراسم نيست از اين سرماي ويران گر
براي تو ، من عاشقانه مي ميرم

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم شهریور 1386ساعت 20:42  توسط |

من مسلمانم

قبله ام یک گل سرخ

جانمازم چشمه،مهرم نور

دشت سجاده ی من

من،وضو با تپش پنجره ها می گیرم

در نمازم جریان دارد ماه،جریان دارد طیف

سنگ از پشت نمازم پیداست

همه ذرّات نمازم متبلور شده است

من نمازم را وقتی می خوانم

که اذانش را باد،گفته باشد سر گل دسته ی سرو

من نمازم را،پی ((تکبیره الاحرام)) علف می خوانم

پی قد قامت موج

کعبه ام بر لب آب

کعبه ام زیر اقاقی هاست

کعبه ام مثل نسیم می رود باغ به باغ،می رود شهر به شهر

((حجرالاسود)) من روشنی باغچه است !

                                                                                         

سهراب سپهری

گفته بودی، از غرورم، از سکوتم، خسته ای
من شکستم هر دو را
گفته بودم،از سکوتت،از غرورت خسته ام
به خاموشی مغرورانه ات
شکستی تو مرا
با تو گفتم
از همه تنهایی ام، خستگی ام
با تو گفتم تا بدانی
با همه ناجیگری، بی ناجی ام
تو، سکوتت خنجریست
بر قلب من
و حضورت، مرهمی
بر زخم من
پس، باش
تا همیشه با من باش
حتی اگر خاموشی...

 

 

بگذار شبها رو به ستاره ها خاطرات شیرینمان را شماره کنم......

اگر بتوانم
 
ماه وستارگان را
 
روي برگهاي سوزني كاج بدوزم
 
                اگر عاشق تر از
 
همه شمع هاي جهان بسوزم
اگر از قطره هاي نجيب خونم
صدها رود خانه خروشان بسازم
اگر زيباتر باشم از
هر چه بود ونبود
اما تو مرا
دوست نداشته باشي
چه سود؟                                    

منو ببخش . . .

اگه دلم تنگ می شه خیلی برات منو ببخش

اگه نگام گم می شه تو شهر چشات منو ببخش

منو ببخش اگه شبا ستاره هارو میشمرم

اگه همش پیش همه بهت می گم دوستت دارم

منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چینم

منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب می بینم

منو ببخش اگه تو رو می سپارمت دست خدا

اگه پیش غریبه ها به جای تو می گم شما

منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم

تو یه فرشته ای و من خیلی باشم یه آدمم

منو ببخش اگه فقط می خواستم بشی مال خودم

ببخش اگه کم بودم واست ولی . . .



زیادی عاشقت شدم


سکوتم از رضایت نیست.... دلم اهل شکایت نیست